İsrail 62 yaşında. Artık çocuk değil.
‘Emperyalistlerin şımarttığı hırçın velet’ pozları artık baydı.
İsrail askeriyle, ordusuyla, siyonist devlet adamlarıyla başka türlü konuşmalıyız.
Planım, önerim şu: Siyonistleri şamar oğlanı yapalım.
Evet. Uygar bir gezegende böyle bir kontenjan olmamalı, fakat başka çare kalmadı.
Bütün siyonistleri tedavi edecek kapasitede tımarhaneler yok gezegende.
Siyasetle, diplomasiyle bu işler bir yere kadar yürüyor.
Medyanın da hareket alanı kısıtlı.
Fakat sanat öyle değil.
Ressam, sinemacı, şair, tiyatrocu, yazar, fotoğrafçı, müzisyen, romancı, karikatürist… bütün sanatçıları, İsrail’le dalga geçmeye çağırıyorum.
Siyonist fıkraları uyduralım.
Komik şarkılar yazıp besteleyelim.
İsrail askeriyle ilgili stand-up’lar sahneleyelim.
Onun mikroskobik beyni ve devasız şapşallığını filmlere, romanlara konu edelim.
Karşısında normal bir insan görünce silaha sarılan bu zırdelileri iğnenin deliğinden geçirelim.
Adam diye bağrımıza bastığımız David Mamet “Ben bir İsrail dostuyum” diyemesin.
Çokuluslu şirketler İsrail vahşetini finanse edemesin.
Silahlı kemirgenler, Holokost nostaljisine sığınıp küçücük çocutlara hötzöt edemesinler.
İsrail’i makaraya sarmak evrensel bir hobiye dönüşsün.
Bakın, Yadon İlaheyya filminde Elia Suleiman bunu yaptı.
Banksy, resimleriyle bunu yaptı.
Ilan Pappe, zeka dolu yazılarıyla bunu yaptı.
Biz de yapalım.
Siyonistlerle, anlamadıkları fakat öğrenmek zorunda kalacakları bir dille konuşalım.
Cyrano gibi şövalyece döktürelim.
Neyzen Tevfik gibi tevekkülle terennüm edelim.
Siyonistler, bu dünyanın bir cinayet mahalli olmadığını anlayıncaya kadar durmayalım.
Serdar Ortaç’la, Deniz Baykal’la ya da ne bileyim Zekeriya Beyaz’la değil de Netanyahu’yla, Olmert’le ilgilenelim.
Kötülüğün, katliamın, gözüdönmüşlüğün ne büyük aptallık olduğunu, bebekleri öldürerek yaşanamayacağını onlara gösterelim.
Tamam, işi antisemitizme vardırmayalım. Centilmen Yahudilere sataşmayalım.
Bu süreçte Larry David de bize arka çıkacaktır, öyle hissediyorum. Yahudi komedyenleri, mizahçıları ben de takdir ediyorum.
Hatırlayınız, Demirperde ülkeleriyle ilgili binlerce fıkra anlatılırdı. Bir sürü piyes, film, roman vardı. Onları unutmadık.
Nazi Almanyasıyla ilgili filmlerin de önemli bir kısmı komedi türündedir: Jacob the Liar, Life is Beautiful filan.
En kalıcı etkiyi doğuran silahı, mizahı kullanalım biz de.
İsrail’in espriye ihtiyacı var.
Silah sesleriyle sağırlaşmış, bomba dumanıyla körleşmiş, cesetlerin arasında duyarsızlaşmış, yozlaşmış, süngerleşmiş bu şavalakları dürtmek bize düşüyor.

Murat Menteş
http://www.afilifilintalar.com/index.php/kuresel-samaroglani-israil